Lindner echt gold crackle с золотым кольцом 18 см экрю

Wazon Lindner z pięknej  porcelany ecru - złocony echt gold - czyli nie złota farbka o zawartości kilkanaście procent złota- ale czystym złotem wysokiej próby. Takie złocenia stosowano tylko na wyrobach najwyższej klasy- co oczywiście miało wpływ na cenę- To obiekt luksusowy z gwarancją, że to złoto się nie wytrze i nie zmyje w zmywarce -  złocenie pokryła piękna patyna starego złota.

Polecam- stan idealny –

Pochodzi z wyprzedawanej cennej kolekcji zbieranej w antykwariatach Berlina.

Wazon w kształcie odwróconego ściętego walca z pięknym kołnierzem ze złotą obrączką - Wysokość  18 cm , średnica kołnierza 4,4  cm średnica podstawy 5 cm, średnica brzuśca 12 cm - wazon napełniony woda zapewni długie życie kwiatom - i stabilność.

Idealny prezent - razem z bukietem róż zasłuży na promioenny uśmiech pięknej Pani.

Sygnatura z lat 70tych XX wieku. Z DODATKOWĄ NUMERYCZNĄ 257 6 I NUMEREM FASONU 102/3

W 1928 roku  Ernst Lindner zakłada fabrykę porcelany  w Küps k. Kronach  pod nazwą Lindner. Ernst poprzednio był kierownikiem innej fabryki porcelany w Kueps i posiadał duże doświadczenie. Bardzo szybko jego fabryka zatrudniała 600 osób- co stawiało go w rzędzie poważnych przedsiębiorstw tej branży.  Szybko poszerza gamę produktów- a towary stają się popularne za granicą. Adresowane sa od początku do najbogatszej części klienteli- a specjalizacja w podszkliwnej technice Echt kobalt dekorowanej złotem przynosi sukces. Zanim powstała fabryka Ernsta Lindnera działała na tym terenie          Firma Juwel, która należała do żydowskiej hurtowni szkła i porcelany Juliusa  Gemstone (1882-1941) i jego partnera Isidora Grünebaum. Przejęli oni  w 1919 roku Górnofrankońską fabrykę porcelany w Küps ,  w którą zainwestowano i przekształcono w 1923 roku w  spółkę akcyjną z biurem sprzedaży w Berlinie.

Jednak ta historia ma także swoją ciemną stronę… Ernst Lindner kierownik w Genstone stracił stanowisko kierownicze w Gemstone w wyniku choroby płuc. Choroba, która - prawdopodobnie była niedostatecznie leczona -  doprowadziła do chirurgicznego usunięcia  płuca - a tym samym do trwałego ciężkiego kalectwa. Gdy podczas wielkiego kryzysu sprzedaż załamała się w globalnej gospodarce Ernst Lindner  został zwolniony. (Prawdopodobnie) w ramach rekompensaty otrzymał jednak prawo  dekorowania białej porcelany drugiego gatunki i tak praktycznie z odpadów produkcyjnych – wg dekoracji własnego pomysłu powstała w 1928 roku słynna marka Lindner.

Schorowany człowiek bez pracy – miał tylko swój talent i dostep do półproduktów gorszej jakości…

Ernst projektował dekoracje- sam je malował na porcelanie i tylko końcowe procesy szklenia i wypalania  początkowo odbywał y się w Gemstone. Lindner Porzellan zarejestrował firmę jako zajmującą się przetwarzaniem czystej białej niedekorowanej  porcelany .

Jednak już wkrótce firma stała się znana ze swoich jasnych, kobaltowych, niebieskich szkliw  o  intensywności jakiej nie udało się nikomu uzyskać w tamtym czasie przez żadną inną fabrykę porcelany. Ciemny atrament podszkliwnego kobaltu stanowił świetne kontrastowe tło dla bogatego złocenia. Jaśniejsze odcienie kobaltu stanowiły tajemnicę firmy – przypominały błękit kobaltów francuskich – niezwykle drogich – zastrzeżonych na dwór królewski.

Wraz z rosnącym sukcesem na rynku Ernst Lindner zainwestował we własne piece i kopiował projekty konkurencji lekko je przekształcając. Dlatego jego filiżanki często mylone są z Echt kobalt Thomasa, czy Ilmenau.  Trudno to nazwać plagiatem- bo tak robili wszyscy. Potem miał również własny dział projektowania i modelowania przedmiotów porcelanowych.

Jego produkty zaczęły zdobywać popularność dzięki  zewnętrznej glazurze kobaltowo-niebieska, wewnątrz biała, a dekoracje były ręcznie malowany w prawdziwym złocie. Nie farbką złotą- a 24 karatowym złotem, którego blask odróżniał Lindnera od konkurencji na pierwszy rzut oka.

W wyniku krachu na giełdzie w 1929 roku i następującego po nim światowego kryzysu gospodarczego nastąpiło załamanie produkcji.

Po dojściu Hitlera do władzy  rozpoczęły się prawdziwe kłopoty. Złoto zostało zakazane jako materiał do złocenia porcelany- a firmy żydowskie zaczęły cierpieć szykany i prześladowania. W 1934 roku fabryka Porzellanfabrik  Lindner – straciła swojego podwykonawcę – fabrykę Gemstone – która przeszła   przymusowe bankructwo i znalazła się w rękach firmy Colditz Stein-  gutwerke AG , która - przy wsparciu nowego    menedżera Fritza Greinera (1903-1974) – rosła w siłę głównie za sprawą przejmowania żydowskiego majątku  – Greinerowie to byli dawni właściciele fabryki porcelany w Kueps- W wyniku ustaw norymberskich Gemstone  - jako firma w rękach żydowskich całkowicie zbankrutowała.   Fritz Greiner był członkiem NSDAP i należał do paramilitarnej organizacji  NSKK. Julius Gemstone i jego żona Margaretha zostali – zmuszeni do rezygnacji z udziałów w fabryce  – a potem w trakcie Holocaustu zostali deportowani do Rygi w 1941 roku i tam zamordowani. Podobny los spotkał rodzinę Schweig właścicieli słynnej fabryki Weisswasser.

Fabryka w rękach Colditz ograniczyła produkcję ekskluzywnej porcelany- od 1935 roku używanie złota do dekorowania porcelany zostało zabronione – a w miejsce złota pojawił się ersatz – żółta farbka- po której łatwo rozpoznać, że czasem piękna porcelana pochodzi z czasów hitlerowskich.  W miejsce klejnotów pojawiła się masowa produkcja porcelany dla Wehrmachtu – masywnej odpornej – zgodnej z estetyką III Rzeszy.

Na szczęście w tym okresie  Ernst Lindner zdołał zachować dużą część „starych” form i wzorów Gemstone. Przejął formy do  własnych magazynów  i wyprodukował serię eksportową porzuconą przez Colditz pod własną marką i nazwą Lindner. To wyjaśnia zagadkę , dlaczego  Lindner Porzellan początkowo dostarczał modele o identycznym kształcie i wzornictwie jak Gemstone, które różniły się w nieistotnych detalach dekoracyjnych i kolorystyce .

Po wojnie odradzający się przemysł przeżywa boom – porcelana – zniszczona w czasie wojny staje się hitem eksportowym Niemiec. Lidner znalazł się szczęśliwie nie w rosyjskiej strefie okupacyjnej i w zasadzie zaraz po zakończeniu wojny może uruchomić produkcję na pełną skalę. Odradzają się też rynki zagraniczne i najbardziej lukratywny amerykański rynek staje otworem.

1950   dr Hans Lindner , najstarszy syn Ernsta Lindnera, zostaje kierownikiem sprzedaży i idzie  w ślady ojca. Studiował zarządzanie biznesem i  prace nad efektywnością działań na rzecz rozwoju gospodarczego dla średnio-     firmy korporacyjne w różnych dawnych strefach okupacyjnych

Zdobywa stopień naukowy doktora habilitowanego -   Firma rozwija się pod jego eksperckim kierownictwem. Młody Lindner  uczestniczy w międzynarodowych targach branżowych, buduje sieć agentów za granicą, wzmacnia  rozpoczyna eksport i wreszcie sprzedaje asortyment produktów Lindner na całym świecie do  ponad 80 krajów.

1951  Jego młodszy brat Ludwig Lindner – dyplomowany technik ceramik – rezygnuje z dotychczasowej pracy i włącza się w rodzinny biznes, jako kierownik produkcji. Odpowiada za produkcję   procesy, rozwój techniczny produktu i projektowanie korporacyjne.

W tym czasie fabryka porcelany Lindner produkuje  głównie serwisy gastronomiczne i upominki skierowane głównie do klientów, które są popularne ze względu na ręcznie bardzo drobno malowane dekoracje. Lindnerowie wykorzystali także potencjał NRD – gdzie po buncie w 1956 roku – ZSRR poluzowało dyscyplinę i terror  i umożliwiło powstanie firm  joint venture z firmami z Zachodnich Niemiec. W strefie przygranicznej powstał zakład w którym pracowali specjaliści z NRD.

1956   W kolejnych latach Lindner Porzellan tworzy udanych projektów -    nowa serwis obiadowy  w stylu turyńskim i saksońskim – zaprojektowany przez specjalistów z NRD (m.in. z Miśni)

Serwisy "Anna Maria" i "Marie-Luise " odnoszą sukces na rynku. Bracia Hans i Ludwig Lindner wprowadzili politykę dożywotniej gwarancji dostępności, co  zmusza do utrzymywania wszystkich form porcelanowych dostępnych przez cały czas. Następuje bardzo trudny okres wzmożonaej konkurencji. Prawie wszystkie niemieckie firmy porcelanowe kwitnące  na przełomie lat 50 i 60 XX wieku muszą walczyć ze strukturalnie zmienionym otoczeniem rynkowym . Pojawiają się nowe konkurencyjne artykuły – we Francji powstaje arcoroc – szkło o właściwościach porcelany- znacznie łatwiejsze w masowej produkcji – a przez to wielokrotnie tańsze. Ich produkty zalewają rynek.

„Kraina Czarów (Zachodnie) Niemcy” – zamienia się w świat bardzo ostrej konkurencji. Także firmy z DDR  konkurują jakością i cenami.  Bardzo podobnie dekorowana porcelana z Ilemnau staje się bardzo konkurencyjna dla Lindnera. Fabryki z NRD  produkują ogromne ilości porcelany na rynek rosyjski i innych demoludów. Liderzy Rosenthal, Hutschenreuther wprowadzają   nowe programy produktowe i nowe strategie rynkowe. Zamiast dożywotnio dostępnych tych samych modeli – na rynku pojawiają się krótkie autorskie serie projektowane przez znanych artystów- a oferta podąża za aktualnymi modami.  Bracia Lindner również mają odwagę zrobić coś nowego. Oprócz ich tradycyjnych serwisów  projektują linię bardziej niezwykłą, ponieważ całkowicie asymetryczną          nożyce porcelanowe – najczęściej w formie wazonów lub karafek. Dodatkowo

oferują na nich równie niezwykłą linię czarno-białych dekorów    asymetryczne przedmioty porcelanowe.

Asymetrycznie zakrzywiona konstrukcja w stylu „Bavaria look”     (szkliwiona na twardo, kość słoniowa z konturami z polerowanego złota), nietypowe malowanie dekoru (czarno-biała linia dekoru).

Projekt wielu przedmiotów wyszedł spod ręki modelarza porcelany   Horsta Sprangera , który – jest „zaprzyjaźniony” ze swoim przyjacielem Ludwigiem Lindnerem - pracują razem nad atrakcyjnością oferty.  I obaj odnieśli sukces w połowie lat 50. Pojawia się nowy styl „niemiecki” – projekty naczyń  w kształcie nerki” są adekwatną, czystą stylistycznie realizacją w obszarze wzornictwa porcelany. Projekty Ludwiga Lindnera i Horsta Spranger są później używane przez wielu modelarzy porcelany nie tylko w Niemczech.   Obiekty Lindnera stały się obecnie poszukiwanymi przedmiotami kolekcjonerskimi – jako klasyka vintage lat 50tych.

Horst Spranger ur.w 1931, odbył „praktykę w fabryce porcelany” i uczęszczał do słynnego technikum porcelanowego w Selb. W 1954 opuścił szkołę jako  Absolwent ("certyfikowany modelarz porcelany"). Pierwsze kroki stawiał jako malarz porcelany w fabryce Rosenthala w Selb. Od 1964 był zatrudniony w fabryce porcelany Lindner w Küps.  Ludwig Lindner i Horst Spranger „stylistycznie” mówią tym samym językiem.  Rozumieją się nawzajem. Ich projekty wzajemnie się uzupełniają.   Sukces sprawia, że ​​konkurencja reaguje. Rosenthal AG pozywa Lindnera o poważne naruszenie praw autorskich. Spór toczy się o cztery wzory - narasta i kończy się procesem w kilku instancjach sądu.  Rosenthal twierdzi, że ma prawo wyłączności do „asymetrycznego wzoru porcelany” jako cechy stylistycznej. Ostatnie wyroby Lindnera określa jako  plagiat produktów Rosenthala i „tanie kopie”. Rosenthal kwestionuje asymetryczny projekte wazonu Fritza Heidenreicha,    który został  zaprojektowany dla Rosenthala w 1952 roku - stał się znany jako "ciężarna Luise". Ponadto w swoim pozwie wymienia wzory kilku storczyków   deenvasen, które są również zaprojektowane asymetrycznie i ze względu na ich           sukces sprzedażowy szybko znalazł naśladowców.       Rosenthal następnie zalał fabrykę porcelany Lindner powództwami dotyczącymi  praw autorskich i nakazów sądowych, a także inne firmy przeżywały to samo.    Wiele firm wycofuje się z produkcji tych produktów, bojąc się kosztów procesów i ewentualnych bardzo wysokich kar.  Tylko Ludwig Lindner się temu sprzeciwia. Po pięcioletnim okresie walki w grudniu 1958 roku  Federalny Trybunał Sprawiedliwości orzekł w kilku apelacjach  w ​​ostateczności, że zasada „asymetrii” sama w sobie nie jest i nie może być chroniona prawami autorskimi do firmy, ponieważ jest to  podstawowa ogólna zasada projektowania sztuki i           możliwe są tylko indywidualne formy i warianty kreatywnego projektu.

Poza tym Ludwig Lindner nigdy nie był tanim kopistą, posiadał właściwe kompetencje zdobyte  w technikum porcelanowym, i sąd uznał, że wykonał „uczciwy wysiłek, aby  produkować  nowoczesne formy (porcelanowe)”.     Zwycięstwo odbiło się szerokim echem na całym świecie. Trochę się jednak spóźniło, bo moda na asymetrię lat 50 tych tak szybko odeszła jak przyszła. Nastąpiła okres odrodzenia idei Bauhausu – szkoła Ulm.

1977   dr Hans Lindner ginie w wypadku samochodowym.

1979 Werner Gosel zastępuje go na stanowisku dyrektora handlowego firmy Lindner.

W następnych latach Lindner Porzellan – podobnie jak inne   ugruntowane firmy w branży – przeżywają  ogromne zmiany związane z nowymi stylami i zachowaniami konsumentów. Lindner początkowo daje radę.  Ekskluzywne produkty prezentowe i naczynia do przyjmowania niedzielnych gości ciągle cieszą się powodzeniem.

Lindner staje się producentem przedmiotów przeznaczonych jako cenne pamiątki rodzinne do dziedziczenia z pokolenia na pokolenie. Polityka dekorowania porcelany prawdziwym złotem przynosi sukces na trudnym rynku lat 70tych.

Ta strategia przetrwania wobec zalewu rynku przez tanią produkcję z Azji okazała się chwilowo słuszna. W sytuacji kiedy  cały niemiecki przemysł porcelanowy znalazł się na krawędzi upadku.

Jednak pod koniec lat 80-tych/początek 90-tych zmieniła się również sytuacja firmy Lidner. Firmie zagroziło bankructwo.

Produkcja arcoroc, luminarz, pyrex, duralex, arcopal szła pełną parą- serwis obiadowy dla 6 osób kosztował 30 USD – Francuska firma ARC Holdings osiągała niebotyczne obroty – zatrudniając  w roku 1995 - 9000 pracowników produkowano 250 000 ton naczyń ze szkła arcoroc – produkując 1,6 miliarda sztuk dla odbiorców w 144 krajach. W 2003 roku część produkcji przeniesiono do Nanjing w Chinach, a w 2011 otworzono fabrykę w Rosji. W 2004 roku firma zatrudniała już 12 000 pracowników….

Na szczęście w po 2010 r trend zaczął się odwracać. Ludzie mieli dość szkła, które rysowało się w zmywarkach i matowiało z czasem. Jednak straty, jakie poniósł przez 30 lat od 1980 do 2010 – były nie do odrobienia. W Niemczech padło 80 % fabryk porcelany. Często bankructwa związane były także z procesem połączenia Niemiec- silne zachodnie fabryki kupowały za bezcen upadające zakłady z przyłączonego NRD – marnując wielopoleniowy dorobek. Wiele fabryk bezpowrotnie traciło nie tylko rację bytu, ale także skarb w postaci sprawdzonych projektów, technologii produkcji i formy wspaniałej niemieckiej porcelany. Taki los spotkał świetną fabrykę Wallendorf – która kontynuowała produkcje przedwojennego lidera design – fabryki Schaubach.

W sytuacji drastycznych cięć kosztów i liczby zatrudnionych pracowników w  1990 poprzedni dyrektor handlowy Werner Gossel przejmuje kontrolę nad zarządem.   Werner Gossel  zna firmę od 1979 roku. Wraz z  wraz z synem Walterem Gosselem przeprowadza konieczną reorganizację,  kupuje ostrożnie formy od innych mas upadłości (Gerold Porzellanfabrik Tettau,   Porzellanmanufaktur Royal, Küps),   i elastycznie dopasowuje własne warunki produkcji do indywidualnych potrzeb rynku. Produkcja staje się kontraktowa i indywidualna. Pod zamówienie. Firma zatrudnia  dzisiaj zaledwie  około 20 (artystycznie) wysoko wyspecjalizowanych pracowników wykonujących    m.in. zlecenia projektowe i podwykonawcze dla innych firm porcelanowych

W zasobach i magazynach firmy znajdują się - i to jest   prawdziwy skarb firmy - ponad 30 000 - częściowo już historycznych - porcelanowych form produkcyjnych ze wszystkich poprzednich cykli produkcyjnych. M.in. dla kolekcjonerów: 400 różnych naparstków, 150 różnych skarbonek, popielniczki, duże wazony i małe wazoniki, filiżanki do mokki, puzderka…. Nie mniej interesujące są modele, które Lindner Porzellan wykonał przed wojną dla różnych artystów Bauhausu. Wiele z nich do dziś pozostaje wiernych oryginałowi i są   regenerowane do indywidualnych uzupełnień lub służą - na indywidualne zamówienie do produkcji replik wystawowych kolekcji Bauhaus.